Tüm hayallerin, zihin konuşmalarının, çenebaz düşüncelerin eşlikçisi siyah kuş, ölü bir kuş olmaktan öte geçemiyordu esasen. Aleda yaşamın ölüme geçişini dahası ölümün yokoluşa geçişini en ince ayrıntısıyla seyretme fırsatı buluyor, bu anı yüce bir ruh taşıyışın verdiği asilzade metanet ile karşılıyordu. Kurtçukların ağızlarına yakından bakıldığında olagelen ritmik hareketin görülebilen hali yokedişin o incecik, hassas ve fetoskop ile ancak duyulur olan sesine bir kanıt oluyordu. Bir beden istilaya uğruyor sürfe ordusu tarafından ve ancak bedenin yenebilir kısmının tamamı emilip yutulduğunda ve dudaklar dil ile yalandığında sona erecek bir istila bu. Aleda sürece baştan sona hakim oluyordu; kuşun ölümünün ne zaman gerçekleştiğini bilmediği ve henüz fark ettiği o dakikalardan, sürfelerin onu yalayıp yutması ve bir başka ölü bedene yol almasına kadar. Aleda gülümsüyor bu vahşi dönüşümün karşısında, bağırıp çağırmak, küfretmek elde değil. Adeta büyüleniyor gördükleri karşısında genç kadın; ölümün, o vahşet dolu ve pür acımasız sandığı ölümün aslında yeni bir doğuşa açıldığının, kurtçukları besleyip hayat verdiğinin, kuşun bedenini hastalıklarla boğuşmaktan ve acı çekmekten ve ayak altında canlı canlı çürümekten kurtarıp azade bir yaşama doğru yücelttiğinin, korkuları yok edip saf sükunete çevirdiğinin, meşgale halinden derin sonsuz dinlenmeye evirdiğinin ve ferah ve huzurlu yaşamın kapılarını açtığının; ölümü düşünürken henüz farkına vardığı bu gerçeklerin dönüşümünü sadece düşüncelerinde değil bedevi varlığında da hissediyordu.
