Blog

Şehir aynı şehirAynı yüzleri görmek mi canımı sıkanŞarap aynı odamdaki bana fısıldayan duvarlarDeğişen tek şey belkide rüyalarıma giren şeyler Delirmeden yaşamak mümkün mü?Beni bu  şehir...

O gece kıvranıp durduğum yatağımda bütün gece tavanı seyretmiştim. Geceyi sabah ederken bulanık zihnime bir fincan kahve dökmek için  yataktan çıkıp mutfak masasına kurulup...

9 Temmuz Gidilecek yolun farkına varmak ve şu yağmurlu akşamüstünde kirli bir çanta ile yola çıkmak… Alkol kokan adam. Yanmayan çakmak. Şehrin denize yakın kısmına vardığımda...

Türk edebiyatının belki de en nadide örneklerinden birisi Sevgi Soysal. Hangi kitabına bakarsanız bakın onda kendinizin, yaşadığınız coğrafyanın, içinde bulunduğunuz toplumun sindirilmiş sesini duyarsınız....

ağırlığımı tartamıyor toprakzaman ayağını bastığın yeringeçiciliğibugün yazmayacağım demiştim oysauzaklaştıkça yakınlaşıyor muyum yoksabugün çizmeyecekti teller geçmek isteyeni bir çocuk gördüm, elinde kerpetenoyuncak ayısının dişlerini çekmeye çalışıyorduyenilenmesi...

Kendimi şehrin uğultusundan kurtarıp bir köşede "Karamazov Kardeşler"i aralıyorum. Gözüme çarpan ilk cümle: "İnsan soylu ol!" Sadece insan, -işte insan!-İşte akıl almaz dengelerin, müthiş çıkmazların, rutubetli...